درباره وبلاگ

آرشیو

آخرین پستها

پیوندها

پیوندهای روزانه

طبقه بندی

نویسندگان

ابر برچسبها

نظر سنجی

آمار وبلاگ



Admin Logo
themebox Logo


نویسنده :هدی
تاریخ:سه شنبه 17 خرداد 1390-06:28 ق.ظ

تاریخ تشیع در ایران قسمت سوم

تدابیر امام رضا(ع) و تاثیر آن در گسترش تشیع در ایران

امام رضا(ع) یکی از عوامل گسترش تشیع و خنثی سازی توطئه خلفای زمان بودند. ایشان که به خوبی از اهداف پشت پرده مامون در تحمیل ولایت عهدی آگاه بودند تدابیر و اقداماتی در پیش گرفتند که با اجرای آنها هوش از سر مامون سیاستمدار ربوده شد. اقداماتی که موجب یک انقلاب فرهنگی و سیاسی عمیق و وسیع به نفع شیعیان گردید که پس از نهضت علمی امام صادق(ع) در تاریخ تشیع نظیر ندارد.

هنگامی که پیک مامون برای بردن آن حضرت وارد مدینه شد، امام سعی کرد با گفتار و کردارش فضای شهر را از کراهت و نارضایتی خود از این دعوت پر کند و این سفر را یک سفر اجباری و سفری که به مرگ وی منتهی میشود معرفی نماید. آنچنان که به دیدار قبر پیامبر رفتند و وداع جانسوزی نمودند.

علی رغم آنکه مامون از امام رضا (ع) خواسته بود که هر کس از افراد خانواده خود را که مایل است با خود همراه بیاورد، امام این کار را نکرد و تنها تن بدین سفر داد و در حقیقت به مامون فهماند که وی نه تنها به آینده این دعوت خوش بین نیست، بلکه این سفر را یک سفر خطرناک می داند.[1]

و...

اما آن فعالیتهای امام (ع) که به گسترش تشیع در ایران آن زمان کمک بسیاری نمودند از این قبیل بودند:

در عین این که مامون تمامی تلاش خود را برای قطع ارتباط عاطفی و معنوی امام با مردم و شیعیان در طول سفرشان به خراسان به کار برد، اما امام (ع) در هر فرصتی با پایگاههای مردمی تماس میگرفتند و با گفتار و کردار و کراماتشان حقانیت امامت و تشیع  را به اثبات رساندند.[2] مردمی که در راه سفر امام رضا(ع) قرار داشتند، بسیار تحت تاثیر قرار گرفتند، حدیث معروف سلسله الذهب را هم امام در سفرشان بیان نمودند.

امام رضا(ع) بعد از ورودشان به ایران و با پذیرش اجباری ولایت عهدی شرط نمودند که در کارهای سیاسی دخالتی نکنند اما در کنار آن بی کار ننشستند، تلاشها و فعالیتهای علمی و فرهنگی ایشان در قالب مناظره و مباحثه با پیروان ادیان و مذاهب و پرسش و پاسخ در زمینه مسائل کلامی و اعتقادی یکی از روشن ترین برگهای زندگی امام در تقویت حقانیت امامت و تشیع بود.

استفاده امام از موقعیت استثنایی که مامون برای ایشان فراهم کرده بود توانست حصار تقیه را بشکند و مساله  امامت پیشوایان معصوم(ع)  را در سطح گسترده ای ، حتی در میان ملل غیر مسلمان مطرح سازد، با این کار علاوه بر افشا شدن حقایقی که 150 سال مخفی مانده بودند، سبب شد مدح و ستایش فضایل اهل بیت به طور گسترده ای رواج یابد و در نتیجه افکار عموم به سمت الگوهای ناب شیعه سوق داده شود.

حضور نزدیک به دو سال امام رضا(ع) در خراسان و بعدها مقبره آن حضرت در ایران موجب استحکام و گسترش تشیع در ایران گردید.



[1] تاریخ اسلام در عصر امامت امام رضا(ع) و امام جواد(ع) ص 94_95

[2] تاریخ تشیع در ایران ص221_222




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نویسنده :هدی
تاریخ:دوشنبه 2 خرداد 1390-12:10 ق.ظ

تاریخ تشیع در ایران قسمت اول

نقش قوم اشعری و شهر قم در شیعه شدن مردم ایران

مهمترین خاندان عرب مقیم قم، طایفه اشعریون بودند که شمارشان را تا شش هزار نفر نوشته اند[1]. آنان از قبایل نامدار، نقش آفرین و پرنفوذ در نواحی مختلف یمن به شمار میآمدند و در میان قبایل عرب به نیک خویی، شرافت و جوانمردی شهره بودند.

اشعریون  از معدود قبایلی بودند که با میل و رغبت به اسلام گرویدند و از سرزمین خود برای پشتیبانی از رسول خدا(ص) به مدینه هجرت کردند و اسلام آنها به شایستگی از جانب رسول خدا پذیرفته شد. اشعریان در مدینه نقش بارزی در گسترش اسلام ایفا کردند.آنها در دوره فتوحات اسلامی از ارکان سپاه اسلام به شمار می آمدند. از مفاخر ایشان در این دوره، مالک بن عامر اشعری است که به هنگام فتح مدائن، سوار بر اسب به فرات زد. این اقدام جسورانه وی، به سپاه اسلام جرات بخشید تا به دنبال وی از فرات بگذرند. همچنین وی یکی از یاران استوارگام امام علی(ع) در جنگ صفین بود. سائب فرزند وی نیز از بزرگان کوفه و دلاورمردان عرب بود که به یاری مختار شتافت و از فرماندهان ارشد سپاه وی به شمار می رفت و در سال 67 هجری در کنار مختار و در جنگ با لشکر مصعب بن زبیر کشته شد.

فرزند سائب، محمد نیز فردی دلاور و جنگجو بود که توسط حجاج دستگیر شد و به قتل رسید، کشته شدن محمد بن سائب به دست حجاج را علت اصلی کوچ اشعریون از کوفه دانسته اند.

اشعریون در راه کوچ پس از تلفاتی که بر اثر شیوع وبا متحمل شدند، به سوی مرکز ایران حرکت کردند و به سال 94 ق،، به قریه ابرشتجان از نواحی قم رسیدند و تصمیم به اقامت موقت در این ناحیه گرفتند. طی این مدت روابط صمیمانه ای بین ایشان و اشراف محلی منطقه برقرار گردید. با دفع حمله دیلمیان به ناحیه قم به دست اشعریون، بومیان قم خواستار اقامت آنها در قم شدند که با موافقت آنها روبه رو شدند و پیمان نامه ای متضمن صلح و دوستی و دفاع از یکدیگر بین ایشان منعقد گردید.

آنها در توسعه و آبادانی شهر، تلاش وافری داشتند، به طوری که قم را که از روستاهای پراکنده تشکیل شده بود به شهری اسلامی و شیعی تبدیل کردند.

در زمان خلفای عباسی، امامان شیعه تحت نظارت شدید خلفا یودند و  حتی برای ابراز دیدگاههای فقهی خود نیز دچار تنگنا و مشکلات شدیدی بودند. در چنین فضای بسته ای اشعریان تنها با ایجاد حوزه های درسی و علمی، توانستند فقه اهل بیت (ع) را آشکارا تبلیغ و ترویج کنند. آنها نخستین شیعیانی بودند آشکارا خمس اموال خود را به ائمه (ع) دادند و اموال منقول و غیر منقول فراوانی وقف ایشان کردند. حمایت و پشتیبانی اشعریان از اهل بیت (ع) نقش مهمی در حفظ و گسترش مکتب تشیع داشته است.

از دیگر کارهای مهم آنها استقبال شایسته از فرزندان و نوادگان ائمه اطهار(ع) در قم بود، وجود نزدیک به چهارصد نفر از امامزادگان در قم به خوبی بیانگر این مطلب است. این بزرگان که از شهرهای مدینه ، کوفه و بغداد می آمدند، حامل احادیث ائمه (ع) بودند و بر غنای علمی قم می افزودند تا آنجا که نام شهر قم مترادف با تشیع شد و کوفه این نام را در قرن دوم و سوم از دست داد.[2]

واضح است که با تبدیل شدن قم به مرکز تشیع، معرفت شیعی به شهرهای اطراف قم و کم کم به کل ایران انتقال یافت.

بنابراین یکی از علل شیعه شدن مردم ایران را می توان قوم اشعری دانست.



[1] تاریخ تشیع در ایران از آغاز تا قرن دهم هجری، ج1، ص 181

[2] تاریخ تشیع، ج1، ص 171




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 




شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic